𝐃𝐞 𝐓𝐨𝐞𝐤𝐨𝐦𝐬𝐭 𝐯𝐚𝐧 𝐕𝐞𝐫𝐩𝐥𝐞𝐞𝐠𝐤𝐮𝐧𝐝𝐞: 𝐄𝐞𝐧 𝐑𝐞𝐟𝐥𝐞𝐜𝐭𝐢𝐞

De laatste tijd voel ik een knoop in mijn maag bij alles wat ik hoor en lees over de toekomst van verpleegkunde. De lezingen die ik bijwoon en de boeken die ik lees schilderen een beeld van een beroep in transformatie: een beroep dat steeds meer delegerend wordt, met een groeiende nadruk op data en technologie. We zouden minder uitvoerende taken hebben en ons werk verplaatsen naar achter computerschermen en smartphones.

Maar bij dat toekomstbeeld knaagt er iets aan mij. Ben ik dan iemand die bang is voor verandering? Die moeite heeft met loslaten? Ik denk het niet. Digitalisering of het verschuiven van taken is niet waar mijn weerstand vandaan komt. Wat mij raakt, is de fundamentele transformatie van ons vak.

𝐊𝐮𝐧𝐧𝐞𝐧 𝐰𝐞 𝐝𝐢𝐭 𝐧𝐨𝐠 𝐯𝐞𝐫𝐩𝐥𝐞𝐞𝐠𝐤𝐮𝐧𝐝𝐞 𝐧𝐨𝐞𝐦𝐞𝐧?

Ik lees momenteel het boek '𝘈𝘭𝘵𝘪𝘫𝘥 𝘥𝘦 𝘦𝘦𝘳𝘴𝘵𝘦' van Luc De Munck, over zuster Jules-Marie Heymans, een pionier in de Belgische verpleegkunde. Ze bouwde een basisopleiding op vanuit een sterk katholiek perspectief, wat misschien niet volledig aansluit bij mijn persoonlijke overtuigingen. Maar wat me inspireert, is haar lef. Haar moed om als verpleegkundige op te staan, iets op te bouwen en haar beroep serieus te nemen. Het contrast met hoe de toekomst van ons vak nu wordt bepaald, vaak door anderen dan verpleegkundigen zelf, voelt als te weinig.

Het lijkt alsof deze veranderingen boven onze hoofden plaatsvinden, alsof wij in het werkveld geen stem hebben. Dat frustreert me, maar het brengt me ook aan het denken. Wat als die verandering vanuit onszelf zou komen? Wat als wij, als verpleegkundigen, zelf zouden aangeven hoe ons beroep er in de toekomst uit zou moeten zien? Wat als we samen zouden nadenken over wat verpleegkunde echt betekent?

De vraag die ik mezelf stel – en die in mijn boek terugkomt – is simpel maar essentieel: 𝐦𝐨𝐞𝐭 𝐢𝐤 𝐝𝐚𝐭 𝐝𝐚𝐧 𝐝𝐨𝐞𝐧? Moet ik proberen die stem te zijn?

Ik weet het antwoord nog niet, maar ik geloof wel in één ding: we kunnen dit alleen samen doen. Als we als verpleegkundigen onze kracht en ervaring bundelen, kunnen we misschien een toekomst vormgeven die trouw blijft aan de essentie van ons vak. Een toekomst waarin technologie en data ondersteunend zijn, maar nooit ons menselijke contact en onze zorg vervangen. Een toekomst waarin verpleegkunde blijft draaien om wat het altijd al heeft gedaan: zorg, verbinding en betekenis.